آیا دیابت نوع ۲ به دیابت نوع ۱ تبدیل می شود؟
یکی از سؤال‌های مهم و نگران‌کننده برای افرادی که با دیابت زندگی می‌کنند این است که آیا دیابت نوع ۲ ممکن است بعد از چند سال به دیابت نوع ۱ تبدیل شود؟ این نگرانی معمولاً زمانی بیشتر می‌شود که قند خون فرد افزایش پیدا می‌کند، داروهای قبلی دیگر مانند گذشته مؤثر نیستند یا پزشک برای کنترل بهتر قند خون، تزریق انسولین را پیشنهاد می‌کند. در چنین شرایطی، بسیاری از بیماران تصور می‌کنند بیماری آن‌ها وارد مرحله جدیدی شده و دیابت نوع ۲ به نوع ۱ تبدیل شده است. اما واقعیت این است که دیابت نوع ۲ به دیابت نوع ۱ تبدیل نمی‌شود؛ بااین‌حال، ممکن است تولید انسولین در دیابت نوع ۲ به‌تدریج کاهش پیدا کند یا تشخیص اولیه نوع دیابت از ابتدا درست نبوده باشد. این دو موضوع اهمیت زیادی دارند و شناخت تفاوت آن‌ها می‌تواند از نگرانی‌های غیرضروری و تصمیم‌های نادرست درباره درمان جلوگیری کند.
دیابت نوع ۱ و نوع ۲ هر دو با افزایش قند خون ارتباط دارند، اما سازوکار ایجاد آن‌ها یکسان نیست. در دیابت نوع ۱، سیستم ایمنی بدن به سلول‌های بتای پانکراس که مسئول تولید انسولین هستند حمله می‌کند و در نتیجه، بدن با کمبود شدید انسولین مواجه می‌شود. در دیابت نوع ۲، بدن معمولاً در ابتدا به انسولین مقاومت نشان می‌دهد؛ یعنی سلول‌ها نمی‌توانند به‌خوبی از انسولین استفاده کنند. با گذشت زمان، پانکراس ممکن است نتواند انسولین کافی برای جبران این مقاومت تولید کند.همین تفاوت توضیح می‌دهد که چرا بعضی از افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، پس از چند سال به تزریق انسولین نیاز پیدا می‌کنند، درحالی‌که نوع دیابت آن‌ها همچنان نوع ۲ است.
در مقاله آیا دیابت نوع ۲ به دیابت نوع ۱ تبدیل می شود؟ از دیابت شاپ، به‌صورت کاربردی بررسی می‌کنیم که تفاوت دیابت نوع ۱ و نوع ۲ چیست، چرا بعضی از بیماران به انسولین نیاز پیدا می‌کنند، چه زمانی لازم است تشخیص اولیه دیابت دوباره بررسی شود.هدف این راهنما آن است که بیماران و خانواده‌های آن‌ها بتوانند اطلاعات دقیق‌تری درباره بیماری به دست آورند، نشانه‌های هشداردهنده را بشناسند و برای تصمیم‌گیری درباره درمان، آگاهانه‌تر با پزشک خود گفت‌وگو کنند.
مطالعه در یک نگاه؛ آیا دیابت نوع ۲ به دیابت نوع ۱ تبدیل می شود؟
دیابت نوع ۲ به نوع ۱ تبدیل نمی‌شود؛ این دو بیماری سازوکار متفاوتی دارند.
نیاز به انسولین در دیابت نوع ۲ به معنی تبدیل آن به نوع ۱ نیست.
برای تشخیص دقیق، علاوه بر قند خون و HbA1c، گاهی آزمایش‌های C-peptide و آنتی‌بادی‌ها نیز لازم است.
تشنگی شدید، ادرار مکرر، کاهش وزن ناخواسته و افزایش سریع قند خون نیازمند بررسی پزشکی هستند.
افراد مبتلا به نوع ۲ نیز ممکن است دچار کتواسیدوز دیابتی شوند.
تغییر خودسرانه دوز دارو یا قطع انسولین خطرناک است.
اگر روند بیماری با تشخیص اولیه سازگار نباشد، پزشک ممکن است نوع دیابت را دوباره بررسی کند.
خیر؛ دیابت نوع ۲ به دیابت نوع ۱ تبدیل نمی‌شود. این دو بیماری از نظر سازوکار ایجاد، وضعیت سیستم ایمنی بدن و نحوه اختلال در تولید یا عملکرد انسولین تفاوت دارند. با این‌حال، ممکن است شرایط بیماری در طول زمان تغییر کند یا در مواردی، تشخیص اولیه درست نبوده باشد. برای درک بهتر موضوع، باید بدانیم که انسولین هورمونی است که به انتقال گلوکز از خون به سلول‌ها کمک می‌کند. گلوکز یکی از منابع اصلی تأمین انرژی بدن است. وقتی انسولین به اندازه کافی تولید نشود یا سلول‌ها به آن پاسخ مناسبی ندهند، قند خون افزایش پیدا می‌کند.
در دیابت نوع ۱، سیستم ایمنی بدن به اشتباه به سلول‌های بتای پانکراس حمله می‌کند. این سلول‌ها مسئول تولید انسولین هستند. در نتیجه، تولید انسولین به‌شدت کاهش می‌یابد و فرد معمولاً برای زنده ماندن و کنترل قند خون به تزریق انسولین نیاز دارد.
در دیابت نوع ۲، وضعیت متفاوت است. در بسیاری از بیماران، سلول‌های بدن در ابتدا به انسولین مقاوم می‌شوند. پانکراس برای جبران این مقاومت، انسولین بیشتری تولید می‌کند؛ اما ممکن است با گذشت زمان نتواند به‌اندازه نیاز بدن انسولین بسازد. به این ترتیب، قند خون افزایش پیدا می‌کند و ممکن است درمان‌های بیشتری موردنیاز باشد.
بنابراین، اگر فردی که سال‌ها با دیابت نوع ۲ زندگی کرده است، به‌تازگی به انسولین نیاز پیدا کند، نمی‌توان نتیجه گرفت که بیماری او به دیابت نوع ۱ تبدیل شده است.البته یک استثنا در ظاهر ممکن است چنین تصوری ایجاد کند: گاهی فردی که در ابتدا مبتلا به دیابت نوع ۲ تشخیص داده شده، در واقع به دیابت خودایمنی بزرگسالان یا LADA مبتلا بوده است. در این شرایط، تشخیص اولیه ممکن است بعداً اصلاح شود.
پزشک ممکن است زمانی به بررسی مجدد نوع دیابت فکر کند که نشانه‌های بیمار با تشخیص اولیه همخوانی نداشته باشند؛ برای مثال، فرد بدون علت مشخص وزن زیادی از دست بدهد، خیلی زود پس از تشخیص به انسولین نیاز پیدا کند یا آزمایش‌های تخصصی شواهدی از روند خودایمنی نشان دهند. این بررسی به معنی آن نیست که دیابت نوع ۲ به نوع ۱ تبدیل شده است؛ بلکه هدف، مشخص‌کردن نوع واقعی بیماری و انتخاب درمان متناسب با آن است.
نکته کلیدی: افزایش نیاز به دارو، شروع انسولین یا بالا رفتن قند خون به‌تنهایی نشان‌دهنده تغییر نوع دیابت نیست. تشخیص باید بر اساس مجموعه‌ای از علائم، سابقه پزشکی و آزمایش‌های مناسب انجام شود.
دیابت نوع ۱ و نوع ۲ هر دو باعث افزایش قند خون می‌شوند، اما علت اصلی این افزایش در آن‌ها یکسان نیست. شناخت تفاوت‌ها کمک می‌کند تا بیماران درک کنند چرا درمان و پیگیری پزشکی این دو بیماری ممکن است متفاوت باشد.
در دیابت نوع ۱، سیستم ایمنی بدن به سلول‌های تولیدکننده انسولین در پانکراس حمله می‌کند. این فرایند خودایمنی می‌تواند به کاهش شدید تولید انسولین منجر شود. این بیماری اغلب در کودکی، نوجوانی یا جوانی تشخیص داده می‌شود؛ بااین‌حال، احتمال شروع آن در بزرگسالی نیز وجود دارد. بنابراین، سن بالا به‌تنهایی نمی‌تواند دیابت نوع ۱ را رد کند. افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ معمولاً به انسولین نیاز دارند، زیرا بدن آن‌ها نمی‌تواند انسولین موردنیاز را به‌اندازه کافی تولید کند.
در دیابت نوع ۲، بدن معمولاً ابتدا دچار مقاومت به انسولین می‌شود. به این معنا که عضلات، کبد و بافت چربی به‌خوبی به اثر انسولین پاسخ نمی‌دهند. پانکراس برای جبران این وضعیت تلاش می‌کند انسولین بیشتری تولید کند. بااین‌حال، در بعضی افراد، عملکرد سلول‌های بتا به‌تدریج کاهش می‌یابد و دیگر نمی‌تواند نیاز بدن را تأمین کند. عوامل ژنتیکی، افزایش چربی بدن در برخی افراد، کم‌تحرکی، افزایش سن و عوامل متابولیک می‌توانند در بروز دیابت نوع ۲ نقش داشته باشند. البته این بیماری در افراد جوان و حتی کسانی که اضافه‌وزن ندارند نیز دیده می‌شود.
علت اصلی:دیابت نوع ۱ عمدتاً ناشی از فرایند خودایمنی است؛ دیابت نوع ۲ معمولاً با مقاومت به انسولین و اختلال تدریجی در ترشح آن ارتباط دارد.
نحوه شروع: علائم دیابت نوع ۱ ممکن است طی چند روز یا چند هفته آشکار شوند؛ دیابت نوع ۲ اغلب آهسته‌تر پیشرفت می‌کند.
درمان:افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ به انسولین نیاز دارند؛ درمان دیابت نوع ۲ ممکن است شامل اصلاح سبک زندگی، داروهای خوراکی، داروهای تزریقی غیرانسولینی و در صورت نیاز انسولین باشد.
سن شروع: هر دو نوع دیابت می‌توانند در سنین مختلف ایجاد شوند.
وضعیت تولید انسولین: در دیابت نوع ۱، تخریب خودایمنی سلول‌های بتا علت اصلی کمبود انسولین است؛ در دیابت نوع ۲، میزان تولید انسولین در مراحل مختلف بیماری متفاوت است.
این تفاوت‌ها به پزشک کمک می‌کنند تا نوع بیماری را مشخص کند و درمان مناسب‌تری در نظر بگیرد. البته هیچ‌یک از ویژگی‌های ظاهری، از جمله سن، وزن یا سرعت شروع علائم، به‌تنهایی برای تعیین نوع دیابت کافی نیستند.
این تصور معمولاً زمانی شکل می‌گیرد که وضعیت قند خون تغییر می‌کند یا درمان بیمار با گذشته متفاوت می‌شود.برای مثال، فردی ممکن است در ابتدای تشخیص با تغییر رژیم غذایی و مصرف یک داروی خوراکی قند خون خود را کنترل کند؛ اما چند سال بعد، با وجود رعایت توصیه‌های درمانی، همچنان قند خون بالایی داشته باشد. اگر پزشک در این مرحله انسولین تجویز کند، بیمار ممکن است تصور کند که دیابت او به نوع ۱ تبدیل شده است. چند عامل مهم در شکل‌گیری این برداشت نقش دارند.
بسیاری از افراد انسولین را فقط مخصوص دیابت نوع ۱ می‌دانند. درحالی‌که انسولین برای برخی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ نیز تجویز می‌شود.تجویز انسولین ممکن است به دلیل افزایش قند خون، کاهش تولید انسولین در بدن، بیماری حاد، جراحی، بارداری یا نیاز به کنترل دقیق‌تر قند خون انجام شود.
با گذشت زمان، مقاومت به انسولین و کاهش عملکرد سلول‌های بتا ممکن است کنترل قند خون را دشوارتر کنند. این تغییر به معنی تبدیل نوع دیابت نیست، بلکه می‌تواند بخشی از روند بیماری باشد.
گاهی فردی که در ابتدا دیابت نوع ۲ برای او تشخیص داده شده است، در واقع مبتلا به LADA یا نوع دیگری از دیابت بوده است. با آشکارشدن ویژگی‌های بیشتر بیماری، پزشک ممکن است تشخیص را اصلاح کند.
انسولین یک ابزار درمانی است، نه نشانه شکست بیمار یا اثبات تغییر نوع دیابت. نیاز به انسولین نیز به معنای بی‌اثرشدن تمام درمان‌های قبلی نیست؛ بلکه ممکن است بدن اکنون به حمایت بیشتری برای کنترل قند خون نیاز داشته باشد.
بنابراین، اگر قند خون شما افزایش یافته یا پزشک تزریق انسولین را پیشنهاد کرده است، بهتر است به‌جای نتیجه‌گیری درباره تبدیل نوع دیابت، علت این تغییر را بررسی کنید.
دیابت نوع ۲ در بسیاری از افراد یک بیماری طولانی‌مدت است و نیازهای درمانی آن ممکن است با گذشت زمان تغییر کند. بااین‌حال، شدت بیماری در همه افراد به یک شکل پیشرفت نمی‌کند و افزایش نیاز به درمان نیز به معنی تبدیل دیابت نوع ۲ به نوع ۱ نیست.
در برخی بیماران، مقاومت به انسولین برای مدت طولانی وجود دارد و پانکراس با تولید انسولین بیشتر می‌تواند قند خون را تا حد قابل‌قبولی کنترل کند. در برخی دیگر، عملکرد سلول‌های بتا به‌تدریج کاهش می‌یابد و کنترل قند خون دشوارتر می‌شود. علاوه بر این، شرایط روزمره و بیماری‌های همراه می‌توانند بر قند خون تأثیر بگذارند.
۱. کاهش تدریجی عملکرد سلول‌های بتا: با کاهش توانایی پانکراس در تولید انسولین، ممکن است درمان قبلی دیگر برای کنترل قند خون کافی نباشد.
۲. افزایش مقاومت به انسولین: افزایش وزن در برخی افراد، کم‌تحرکی و بعضی تغییرات متابولیک می‌توانند مقاومت به انسولین را افزایش دهند.
۳. عفونت و بیماری‌های حاد: تب، عفونت و سایر بیماری‌های حاد ممکن است قند خون را برای مدتی افزایش دهند.
۴. استرس جسمی و کم‌خوابی: استرس و اختلال خواب می‌توانند از طریق تغییرات هورمونی بر کنترل قند خون اثر بگذارند.
۵. تغییر داروها یا مصرف نامنظم آن‌ها: فراموش‌کردن دارو، تغییر خودسرانه دوز یا مصرف بعضی داروهای دیگر ممکن است باعث افزایش قند خون شود.
۶. تغییرات تغذیه و فعالیت بدنی: افزایش دریافت انرژی، تغییر الگوی وعده‌های غذایی یا کاهش فعالیت بدنی ممکن است نیازهای درمانی را تغییر دهد.
۷. وجود بیماری‌های همراه: برخی اختلالات هورمونی یا بیماری‌های پانکراس می‌توانند بر قند خون اثر بگذارند و گاهی نیازمند بررسی جداگانه باشند.
افزایش هموگلوبین گلیکوزیله یا HbA1c نشان می‌دهد که میانگین قند خون در ماه‌های اخیر بالاتر بوده است؛ اما به‌تنهایی علت این افزایش یا نوع دیابت را مشخص نمی‌کند. برای مثال، بالا رفتن HbA1c ممکن است ناشی از تغییر سبک زندگی، مصرف نامنظم دارو، بیماری اخیر یا کاهش عملکرد سلول‌های بتا باشد. در برخی شرایط نیز ممکن است لازم باشد تشخیص اولیه دوباره بررسی شود. به همین دلیل، بهتر است نتایج آزمایش‌ها در کنار سابقه درمان، اندازه‌گیری‌های روزانه قند خون و وضعیت عمومی بیمار ارزیابی شوند.
یکی از مهم‌ترین دلایل نیاز به انسولین در دیابت نوع ۲، کاهش توانایی پانکراس برای تولید انسولین کافی در مقایسه با نیاز بدن است.در ابتدای بیماری، پانکراس ممکن است با تولید انسولین بیشتر، مقاومت سلول‌ها را جبران کند. اما این توانایی در همه افراد برای همیشه کافی نیست.با گذشت زمان، ممکن است تولید انسولین کاهش پیدا کند و داروهای قبلی نتوانند به‌تنهایی قند خون را در محدوده هدف نگه دارند. در چنین شرایطی، پزشک ممکن است انسولین را به برنامه درمانی اضافه کند.
خیر. نیاز به انسولین الزاماً به معنی توقف کامل تولید انسولین نیست. بعضی افراد همچنان انسولین تولید می‌کنند، اما مقدار آن برای کنترل قند خون کافی نیست.در برخی بیماران نیز مقاومت به انسولین به‌اندازه‌ای زیاد است که بدن به حمایت درمانی بیشتری نیاز دارد.
بهتر است به انسولین به‌عنوان یک روش درمانی نگاه کنیم، نه نشانه رسیدن بیماری به یک مرحله قطعی و برگشت‌ناپذیر.
زمان شروع انسولین به شرایط بیمار بستگی دارد. گاهی برای کنترل سریع قند خون در زمان تشخیص، بیماری حاد یا افزایش شدید قند خون از انسولین استفاده می‌شود. در شرایط دیگر، انسولین به دلیل کاهش تدریجی توانایی بدن در تولید آن به درمان اضافه می‌شود.برخی بیماران ممکن است در دوره‌ای از درمان به انسولین نیاز داشته باشند و در صورت تغییر شرایط، پزشک برنامه درمانی آن‌ها را دوباره ارزیابی کند. بااین‌حال، نمی‌توان تضمین کرد که انسولین در همه افراد موقتی است یا امکان قطع آن وجود دارد.
نکته کاربردی: اگر پس از چند سال ابتلا به دیابت نوع ۲ به انسولین نیاز پیدا کرده‌اید، این موضوع به‌تنهایی نشانه تبدیل بیماری شما به نوع ۱ نیست. مهم آن است که علت نیاز به انسولین، میزان کنترل قند خون و مناسب‌بودن برنامه درمانی بررسی شود.
خیر. این یکی از رایج‌ترین برداشت‌های اشتباه درباره دیابت است.
انسولین در درمان هر دو نوع دیابت کاربرد دارد؛ تفاوت در این است که افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ معمولاً به انسولین برای جایگزینی کمبود شدید این هورمون نیاز دارند، درحالی‌که در دیابت نوع ۲ ممکن است انسولین به دلایل مختلفی به برنامه درمانی اضافه شود.برای مثال، ممکن است بیمار در شرایط زیر به انسولین نیاز پیدا کند:
قند خون در شروع تشخیص بسیار بالا باشد.
درمان‌های قبلی نتوانند قند خون را به محدوده هدف برسانند.
عملکرد سلول‌های بتای پانکراس کاهش پیدا کرده باشد.
فرد دچار عفونت یا بیماری حاد شده باشد.
بیمار تحت عمل جراحی قرار گیرد یا در شرایط خاصی مانند بارداری به کنترل دقیق‌تری نیاز داشته باشد.
پزشک برای کنترل بهتر قند خون در یک دوره مشخص، انسولین را مناسب بداند.
تزریق انسولین به‌خودی‌خود به معنی تنبل‌شدن یا ازکارافتادن پانکراس نیست. در دیابت نوع ۲، نیاز به انسولین می‌تواند ناشی از مقاومت به این هورمون یا کاهش توانایی بدن برای تولید مقدار کافی از آن باشد.انسولین تجویزشده به کنترل قند خون کمک می‌کند و هدف از درمان، کاهش خطر عوارض ناشی از بالا ماندن قند خون است.
در دیابت نوع ۱، انسولین برای ادامه زندگی ضروری است. در دیابت نوع ۲، ادامه یا تغییر درمان به میزان تولید انسولین، وضعیت قند خون، بیماری‌های همراه و پاسخ بدن به درمان بستگی دارد.
اگر بیماری حاد برطرف شود یا شرایط متابولیک تغییر کند، پزشک ممکن است نیاز به انسولین را دوباره ارزیابی کند. در مقابل، ممکن است انسولین برای کنترل طولانی‌مدت قند خون ضروری باشد.
هیچ‌گاه صرفاً به این دلیل که قند خون بهتر شده است، انسولین را خودسرانه قطع نکنید. تصمیم درباره کاهش دوز یا قطع انسولین باید با توجه به نوع دیابت و ارزیابی پزشکی گرفته شود.
خیر. همه افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ الزاماً به تزریق انسولین نیاز پیدا نمی‌کنند.دیابت نوع ۲ در افراد مختلف مسیر یکسانی ندارد. برخی افراد با تغییرات تغذیه، فعالیت بدنی و داروهای غیرانسولینی می‌توانند برای مدت طولانی قند خون خود را کنترل کنند. برخی دیگر ممکن است در مقطعی به انسولین نیاز پیدا کنند.
این تفاوت به عوامل متعددی بستگی دارد؛ از جمله:
مدت‌زمان ابتلا به دیابت؛
میزان مقاومت به انسولین؛
توانایی سلول‌های بتا برای تولید انسولین؛
وضعیت وزن و ترکیب بدنی؛
میزان فعالیت بدنی؛
نوع و مقدار داروهای مصرفی؛
وجود بیماری‌های همراه؛
پاسخ فرد به درمان.
در برخی افراد، کنترل وزن در صورت اضافه‌وزن، تغذیه متعادل، فعالیت بدنی منظم و مصرف صحیح داروها می‌توانند به بهبود کنترل قند خون کمک کنند. این اقدامات ممکن است نیاز به تشدید درمان را کاهش دهند یا به تعویق بیندازند. بااین‌حال، حتی افرادی که سبک زندگی مناسبی دارند ممکن است به دلیل تغییرات عملکرد پانکراس به انسولین نیاز پیدا کنند. بنابراین، نیاز به انسولین را نباید نشانه کوتاهی بیمار در رعایت توصیه‌ها دانست.
خیر. سن و وزن به‌تنهایی برای پیش‌بینی نیاز به انسولین کافی نیستند. بعضی افراد با اضافه‌وزن، سال‌ها با درمان غیرانسولینی قند خون خود را کنترل می‌کنند و برخی افراد با وزن طبیعی ممکن است به انسولین نیاز داشته باشند.
آنچه اهمیت دارد، ارزیابی منظم قند خون و تنظیم درمان متناسب با شرایط هر فرد است؛ نه تلاش برای اجتناب از انسولین به هر قیمت.
پانکراس یا لوزالمعده اندامی است که در پشت معده قرار دارد و وظایف گوناگونی در بدن انجام می‌دهد. یکی از مهم‌ترین وظایف آن، تولید هورمون انسولین است.سلول‌های بتا در بخش‌هایی از پانکراس به نام جزایر لانگرهانس قرار دارند. این سلول‌ها در پاسخ به افزایش قند خون، انسولین ترشح می‌کنند. انسولین به سلول‌های بدن کمک می‌کند گلوکز را از خون دریافت کنند و در تنظیم تولید و ذخیره گلوکز نیز نقش دارد.
در بسیاری از افراد، نخستین اختلال مهم مقاومت به انسولین است. در این شرایط، بدن برای کنترل مقدار مشخصی از گلوکز به انسولین بیشتری نیاز دارد.پانکراس در پاسخ به این وضعیت ممکن است ترشح انسولین را افزایش دهد. این سازوکار تا زمانی می‌تواند مؤثر باشد که سلول‌های بتا توانایی جبران نیاز بدن را داشته باشند.اما در برخی افراد، عملکرد این سلول‌ها به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند. در نتیجه، حتی با وجود ترشح انسولین، مقدار آن برای کنترل مناسب قند خون کافی نیست.
خیر. کاهش عملکرد سلول‌های بتا می‌تواند در دیابت نوع ۲ نیز رخ دهد. تفاوت اصلی این است که در دیابت نوع ۱، فرایند خودایمنی عامل اصلی تخریب سلول‌های تولیدکننده انسولین است.در دیابت نوع ۲، کاهش عملکرد سلول‌های بتا معمولاً در کنار مقاومت به انسولین و مجموعه‌ای از عوامل متابولیک رخ می‌دهد.
کنترل مناسب قند خون، مدیریت وزن، فعالیت بدنی، تغذیه متعادل و درمان مناسب می‌توانند به مدیریت بهتر دیابت کمک کنند. بااین‌حال، میزان تأثیر این اقدامات بر عملکرد سلول‌های بتا در افراد مختلف متفاوت است. هیچ رژیم غذایی یا مکملی را نمی‌توان به‌عنوان راهی تضمینی برای بازسازی کامل سلول‌های بتا یا درمان قطعی دیابت معرفی کرد.
کاهش تولید انسولین به این معناست که پانکراس دیگر نمی‌تواند به‌اندازه نیاز بدن انسولین ترشح کند. اما این وضعیت به‌تنهایی علت کاهش تولید انسولین را مشخص نمی‌کند.در دیابت نوع ۲، ممکن است سلول‌های بتا در طول زمان بخشی از توانایی خود را برای تولید انسولین از دست بدهند. در دیابت نوع ۱، تخریب خودایمنی این سلول‌ها نقش اصلی دارد. به بیان ساده، کمبود انسولین یک وضعیت فیزیولوژیک است، اما نوع دیابت به علت و سازوکار ایجاد بیماری مربوط می‌شود.
برای مثال، دو بیمار را در نظر بگیرید:
بیمار اول به دیابت نوع ۲ مبتلاست. بدن او به انسولین مقاومت نشان می‌دهد و پانکراس دیگر نمی‌تواند این مقاومت را به‌طور کامل جبران کند. پزشک برای کنترل قند خون، انسولین تجویز می‌کند.
بیمار دوم به دیابت خودایمنی مبتلاست. سیستم ایمنی بدن او سلول‌های بتای پانکراس را تخریب می‌کند و تولید انسولین کاهش می‌یابد.
هر دو ممکن است به انسولین نیاز داشته باشند، اما علت بیماری آن‌ها یکسان نیست.
معمولاً نمی‌توان تنها با اندازه‌گیری انسولین خون نوع دیابت را مشخص کرد. برای ارزیابی دقیق‌تر، پزشک ممکن است از شرح‌حال، الگوی علائم، قند خون، آزمایش آنتی‌بادی‌ها استفاده کند. همچنین باید توجه داشت که نتیجه آزمایش‌ها به شرایط نمونه‌گیری، سطح هم‌زمان قند خون، مدت ابتلا و درمان‌های قبلی وابسته است. به همین دلیل، تفسیر نتیجه آزمایش باید توسط پزشک و در کنار سایر اطلاعات بالینی انجام شود.
بله. دیابت نوع ۱ محدود به کودکان و نوجوانان نیست و ممکن است در هر سنی، از جمله بزرگسالی و سالمندی، آغاز شود. یکی از دلایل اشتباه در تشخیص نوع دیابت این است که بعضی افراد تصور می‌کنند ابتلا به دیابت نوع ۱ فقط در سنین پایین اتفاق می‌افتد. در نتیجه، اگر فردی در ۴۰، ۵۰ یا حتی سنین بالاتر به دیابت مبتلا شود، ممکن است بدون بررسی کافی در گروه دیابت نوع ۲ قرار بگیرد. در بسیاری از بزرگسالان، دیابت نوع ۲ تشخیص مناسبی است؛ اما در بعضی افراد، به‌ویژه هنگامی که علائم یا روند بیماری غیرمعمول باشد، احتمال دیابت خودایمنی نیز باید بررسی شود.
علائم احتمالی شامل موارد زیر هستند:
تشنگی شدید و مداوم؛
ادرارکردن مکرر، به‌خصوص در شب؛
کاهش وزن بدون تلاش برای لاغرشدن؛
خستگی غیرمعمول؛
تاری دید؛
افزایش سریع قند خون؛
تهوع، استفراغ یا درد شکم در موارد شدید.
این علائم اختصاصی دیابت نوع ۱ نیستند و ممکن است در سایر انواع دیابت نیز دیده شوند. اهمیت آن‌ها به‌خصوص زمانی بیشتر می‌شود که به‌سرعت ظاهر شوند یا با کاهش وزن و بدترشدن وضعیت عمومی همراه باشند.
وزن طبیعی یا پایین می‌تواند یکی از سرنخ‌های بررسی نوع دیابت باشد، اما به‌تنهایی تشخیص را مشخص نمی‌کند.افراد دارای اضافه‌وزن نیز ممکن است به دیابت نوع ۱ یا LADA مبتلا شوند. از سوی دیگر، افراد لاغر هم ممکن است دیابت نوع ۲ داشته باشند. بنابراین، پزشک برای تشخیص باید مجموعه‌ای از ویژگی‌ها را بررسی کند، نه اینکه صرفاً بر اساس ظاهر یا وزن بیمار تصمیم بگیرد.
اگر دیابت در بزرگسالی به‌سرعت ظاهر شده یا با کاهش وزن ناخواسته و علائم شدید همراه است، بررسی فوری پزشکی اهمیت دارد.
هیچ علامت منفردی نمی‌تواند ثابت کند که تشخیص دیابت نوع ۲ اشتباه بوده است. بااین‌حال، برخی ویژگی‌ها ممکن است پزشک را به بررسی مجدد نوع دیابت ترغیب کنند.
۱. کاهش وزن ناخواسته
اگر فرد بدون تغییر عمدی رژیم غذایی یا افزایش فعالیت بدنی، وزن قابل‌توجهی از دست بدهد، به‌ویژه اگر قند خون او نیز بالا باشد، لازم است علت این وضعیت بررسی شود.
کمبود شدید انسولین می‌تواند باعث شود بدن نتواند به‌خوبی از گلوکز استفاده کند و برای تأمین انرژی بیشتر به تجزیه چربی و بافت عضلانی روی بیاورد. البته کاهش وزن دلایل دیگری نیز دارد و نباید آن را فقط به دیابت نسبت داد.
۲. شروع سریع علائم
دیابت نوع ۲ اغلب تدریجی پیشرفت می‌کند؛ اما در بعضی افراد، افزایش قند خون می‌تواند شدید یا سریع باشد.
شروع ناگهانی تشنگی شدید، ادرار مکرر، کاهش وزن و خستگی ممکن است نیاز به بررسی فوری داشته باشد.
۳. نیاز زودهنگام به انسولین
اگر فرد مدت کوتاهی پس از تشخیص دیابت نوع ۲ به انسولین نیاز پیدا کند، پزشک ممکن است نوع بیماری را دوباره بررسی کند. بااین‌حال، شروع زودهنگام انسولین به‌تنهایی اثبات‌کننده دیابت نوع ۱ یا LADA نیست؛ زیرا برخی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ نیز در زمان تشخیص به انسولین نیاز دارند.
۴. سابقه بیماری‌های خودایمنی
وجود برخی بیماری‌های خودایمنی در فرد یا خانواده او می‌تواند در ارزیابی احتمال دیابت خودایمنی اهمیت داشته باشد. بااین‌حال، نداشتن سابقه خانوادگی یا شخصی بیماری خودایمنی نیز این احتمال را کاملاً رد نمی‌کند.
۵. کنترل دشوار قند خون
اگر قند خون برخلاف انتظار به‌سرعت افزایش یابد یا درمان قبلی اثر کافی نداشته باشد، باید علت‌های مختلف بررسی شوند. این علت‌ها ممکن است شامل کاهش تولید انسولین، بیماری حاد، مصرف نامنظم داروها یا حتی اشتباه در طبقه‌بندی نوع دیابت باشند.
خیر. این علائم فقط دلایلی برای بررسی بیشتر هستند و نمی‌توانند به‌تنهایی نوع دیابت را مشخص کنند. پزشک ممکن است براساس شرایط بیمار، آزمایش آنتی‌بادی‌های دیابت خودایمنی، C-peptide و سایر بررسی‌های لازم را درخواست کند. هدف این است که درمان متناسب با نوع واقعی بیماری انتخاب شود.
بله، کاهش وزن ناخواسته می‌تواند یکی از نشانه‌های کمبود قابل‌توجه انسولین باشد؛ به‌خصوص اگر هم‌زمان با افزایش قند خون، تشنگی شدید و ادرار مکرر رخ دهد. بااین‌حال، کاهش وزن همیشه به دلیل دیابت نیست و ممکن است از بیماری‌های گوناگون، مشکلات گوارشی، اختلالات هورمونی یا عوامل دیگری ناشی شود.
انسولین به بدن کمک می‌کند از مواد غذایی استفاده کند و انرژی را در بافت‌ها ذخیره کند. اگر انسولین به‌شدت کم باشد، بدن ممکن است نتواند به‌اندازه کافی از گلوکز برای تأمین انرژی استفاده کند.در چنین شرایطی، بدن برای تأمین انرژی به تجزیه چربی‌ها و پروتئین‌های عضلانی روی می‌آورد. هم‌زمان، بالا بودن قند خون می‌تواند باعث دفع مقدار بیشتری گلوکز از طریق ادرار شود و با آن آب و انرژی نیز از دست برود.این فرایند ممکن است به کاهش وزن، ضعف و کم‌آبی منجر شود.
بله. کاهش وزن ناخواسته فقط مختص دیابت نوع ۱ نیست و ممکن است در دیابت نوع ۲ نیز رخ دهد؛ به‌ویژه زمانی که قند خون بسیار بالا باشد یا بدن نتواند انسولین کافی تأمین کند.همچنین برخی داروهای دیابت ممکن است با کاهش وزن همراه باشند. تفاوت مهم این است که کاهش وزن عمدی و تدریجی با کاهش وزن ناخواسته و سریع یکسان نیست.
چه زمانی باید نگران شد؟
اگر کاهش وزن بدون تلاش برای لاغری رخ داده است، به‌خصوص اگر با افزایش قند خون، تشنگی، ادرار مکرر یا ضعف همراه باشد، باید در اسرع وقت با پزشک مشورت کرد. اگر تهوع و استفراغ، درد شکم، تنفس سریع یا عمیق، گیجی یا ناتوانی در نگه‌داشتن مایعات نیز وجود دارد، مراجعه فوری به اورژانس ضروری است؛ زیرا این علائم می‌توانند نشان‌دهنده یک وضعیت حاد مانند کتواسیدوز دیابتی باشند.
کاهش وزن ناخواسته را نباید نشانه خوب‌بودن کنترل دیابت تلقی کرد. حتی اگر وزن کاهش پیدا کرده باشد، لازم است علت آن مشخص شود.
بالا ماندن قند خون با وجود مصرف دارو می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد. این وضعیت به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که نوع دیابت اشتباه تشخیص داده شده یا بیماری به نوع ۱ تبدیل شده است.
کاهش توانایی بدن در تولید انسولین
با گذشت زمان، ممکن است عملکرد سلول‌های بتا کاهش یابد و درمان قبلی دیگر برای کنترل قند خون کافی نباشد. در این شرایط، پزشک ممکن است داروها را تنظیم کند یا درمان دیگری را به برنامه بیمار اضافه کند.
افزایش مقاومت به انسولین
افزایش وزن در برخی افراد، کم‌تحرکی و تغییرات متابولیک ممکن است مقاومت به انسولین را افزایش دهند. در نتیجه، کنترل قند خون دشوارتر می‌شود.
مصرف نامنظم داروها
فراموش‌کردن دوز دارو، مصرف نادرست آن یا قطع خودسرانه درمان می‌تواند باعث افزایش قند خون شود. گاهی نیز بیمار به دلیل عوارض دارو یا دشواری برنامه درمانی، آن را مطابق دستور مصرف نمی‌کند.
در چنین شرایطی بهتر است مشکلات مربوط به درمان با پزشک مطرح شوند تا برنامه‌ای متناسب‌تر تنظیم شود.
عفونت و بیماری‌های حاد
عفونت، تب، درد شدید و استرس جسمی می‌توانند باعث افزایش قند خون شوند. در این شرایط، حتی برنامه درمانی معمول ممکن است موقتاً به تنظیم نیاز داشته باشد.
تغذیه و فعالیت بدنی
تغییر مقدار غذا، مصرف نوشیدنی‌های شیرین، کاهش فعالیت بدنی و تغییر زمان وعده‌ها می‌توانند بر الگوی قند خون تأثیر بگذارند.
داروهای دیگر
برخی داروها، از جمله کورتیکواستروئیدها، می‌توانند قند خون را افزایش دهند. اگر پس از شروع یک داروی جدید قند خون تغییر کرده است، بهتر است این موضوع با پزشک بررسی شود.
چه اقدامی لازم است؟
اگر قند خون برای چند روز یا چند هفته بالاتر از محدوده تعیین‌شده باقی مانده است، نتایج اندازه‌گیری‌ها، زمان مصرف داروها و الگوی غذایی را ثبت کنید و برای بررسی برنامه درمانی با پزشک مشورت کنید.
اگر قند خون بسیار بالا است یا با علائمی مانند استفراغ، درد شکم، تنفس غیرعادی یا گیجی همراه شده است، نباید منتظر نوبت معمول ویزیت ماند.
خیر. افزایش شدید قند خون می‌تواند در انواع مختلف دیابت رخ دهد و به‌تنهایی نوع بیماری را مشخص نمی‌کند.برای مثال، عفونت، مصرف بعضی داروها، کمبود انسولین، قطع داروهای تجویزشده یا اختلال در عملکرد پانکراس ممکن است باعث بالا رفتن قابل‌توجه قند خون شوند. در دیابت نوع ۲ نیز ممکن است قند خون بسیار بالا برود، حتی اگر بیمار پیش‌تر با داروهای خوراکی وضعیت نسبتاً پایداری داشته باشد.
قند خون بالا ممکن است ناشی از کمبود انسولین، مقاومت به انسولین یا ترکیبی از هر دو باشد. برای مثال، در دیابت نوع ۲ ممکن است بدن انسولین تولید کند، اما این مقدار برای غلبه بر مقاومت به انسولین کافی نباشد. بنابراین، عدد قند خون به‌تنهایی مشخص نمی‌کند که پانکراس چه مقدار انسولین تولید می‌کند یا فرد به کدام نوع دیابت مبتلاست.
اگر قند خون بسیار بالا باشد، به‌خصوص اگر با تشنگی شدید، کم‌آبی، استفراغ، درد شکم، خواب‌آلودگی یا اختلال هوشیاری همراه شود، ارزیابی فوری پزشکی ضروری است.
کتواسیدوز دیابتی بیشتر در دیابت نوع ۱ دیده می‌شود، اما در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ نیز ممکن است رخ دهد. همچنین وضعیت دیگری به نام حالت هیپراسمولار هیپرگلیسمیک می‌تواند در برخی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ باعث افزایش شدید قند خون و کم‌آبی شود.
تنظیم دوز انسولین باید مطابق برنامه‌ای باشد که پزشک برای شرایط معمول و وضعیت‌های خاص، مانند بیماری یا افزایش قند خون، تعیین کرده است. تزریق خودسرانه دوز اضافی می‌تواند باعث افت خطرناک قند خون شود.اگر برنامه مشخصی برای اصلاح قند خون ندارید، به‌جای حدس‌زدن دوز، با تیم درمان تماس بگیرید. در صورت وجود علائم اورژانسی، مراجعه فوری ضروری است.
قند خون ناشتا و HbA1c از آزمایش‌های مهم برای تشخیص دیابت و ارزیابی کنترل قند خون هستند؛ اما به‌تنهایی نمی‌توانند نوع دیابت را مشخص کنند.
در این آزمایش، مقدار گلوکز خون پس از یک دوره ناشتایی اندازه‌گیری می‌شود. نتیجه می‌تواند نشان دهد که قند خون در زمان آزمایش بالاتر از محدوده طبیعی است یا خیر.بااین‌حال، قند خون ناشتا به‌تنهایی نمی‌تواند مشخص کند که افزایش قند ناشی از مقاومت به انسولین، تخریب خودایمنی سلول‌های بتا یا علت دیگری است.
آزمایش HbA1c میزان گلوکزی را که به هموگلوبین گلبول‌های قرمز متصل شده است، اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش تصویری از میانگین قند خون در حدود دو تا سه ماه گذشته ارائه می‌دهد.
HbA1c برای ارزیابی کنترل بلندمدت قند خون مفید است؛ اما بالا بودن آن به‌تنهایی به معنی ابتلا به دیابت نوع ۱ یا تبدیل دیابت نوع ۲ به نوع ۱ نیست.
پزشک علاوه بر آزمایش‌های قند خون، ممکن است موارد زیر را بررسی کند:
سن و شرایط شروع بیماری؛
سرعت بروز علائم؛
تغییرات وزن؛
سابقه خانوادگی و شخصی؛
میزان نیاز به انسولین؛
آزمایش C-peptide؛
آزمایش آنتی‌بادی‌های دیابت خودایمنی.
در صورت وجود احتمال انواع کمتر شایع دیابت، بررسی‌های دیگری نیز ممکن است لازم باشند. نکته مهم این است که یک آزمایش منفرد همیشه پاسخ نهایی را مشخص نمی‌کند. تشخیص نوع دیابت باید براساس مجموعه‌ای از شواهد انجام شود.
تشخیص نوع دیابت همیشه با یک آزمایش ساده امکان‌پذیر نیست. در بسیاری از افراد، شرح‌حال و ویژگی‌های بالینی به تشخیص کمک می‌کنند؛ اما در موارد مشکوک، آزمایش‌های تخصصی اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند.
۱. آزمایش قند خون
قند خون ناشتا، قند خون تصادفی و در شرایط مناسب آزمایش تحمل گلوکز خوراکی می‌توانند برای تشخیص دیابت به کار روند.
این آزمایش‌ها وجود اختلال در تنظیم قند خون را بررسی می‌کنند، اما به‌تنهایی نوع دیابت را مشخص نمی‌کنند.
۲. آزمایش HbA1c
این آزمایش برای ارزیابی میانگین قند خون در ماه‌های اخیر استفاده می‌شود و می‌تواند به پزشک در بررسی وضعیت کنترل دیابت کمک کند.
. بررسی بیماری‌های دیگر
در موارد خاص، پزشک ممکن است احتمال دیابت ناشی از بیماری‌های پانکراس، برخی داروها یا انواع ژنتیکی دیابت را نیز بررسی کند.
خیر. بسیاری از بیماران با بررسی‌های معمول و شرح‌حال مناسب به تشخیص مشخصی می‌رسند. آزمایش‌های تخصصی زمانی اهمیت پیدا می‌کنند که نوع دیابت نامشخص باشد یا نتیجه آن‌ها بتواند بر درمان تأثیر بگذارد.
برای مثال، اگر تشخیص اولیه دیابت نوع ۲ بوده اما بیمار به‌سرعت دچار کاهش وزن، افزایش شدید قند خون و نیاز زودهنگام به انسولین شده است، پزشک ممکن است بررسی دیابت خودایمنی را در نظر بگیرد.
نکته کاربردی: اگر درباره نوع دیابت خود تردید دارید، به‌جای درخواست خودسرانه مجموعه‌ای از آزمایش‌ها، سابقه بیماری و علت نگرانی خود را با پزشک مطرح کنید تا بررسی‌های مناسب انتخاب شوند.
خیر. مصرف داروهای دیابت باعث تبدیل دیابت نوع ۲ به نوع ۱ نمی‌شود.
بااین‌حال، انواع مختلف داروهای دیابت سازوکارهای متفاوتی دارند و ممکن است بر قند خون، ترشح انسولین یا حساسیت بدن به انسولین اثر بگذارند.
برای درک بهتر این موضوع، باید بدانیم که دیابت نوع ۲ در طول زمان ممکن است تغییر کند. اگر عملکرد سلول‌های بتا کاهش پیدا کند، دارویی که در سال‌های ابتدایی بیماری مؤثر بوده است، ممکن است دیگر به‌تنهایی برای کنترل قند خون کافی نباشد.
در این شرایط، ممکن است پزشک دارو را تغییر دهد، داروی دیگری اضافه کند یا انسولین تجویز کند. این تغییرات به معنی آن نیست که داروهای قبلی باعث تبدیل بیماری شده‌اند.
بله. برای مثال، داروهای گروه سولفونیل‌اوره با تحریک ترشح انسولین از پانکراس عمل می‌کنند. داروهای دیگر ممکن است حساسیت به انسولین را افزایش دهند، تولید گلوکز در کبد را کاهش دهند یا از مسیرهای دیگری به کنترل قند خون کمک کنند.
این تفاوت‌ها در انتخاب دارو اهمیت دارند، اما نباید از آن‌ها نتیجه گرفت که یک دارو موجب تبدیل دیابت نوع ۲ به نوع ۱ می‌شود.
این وضعیت می‌تواند به دلیل تغییر نیاز بدن، کاهش عملکرد سلول‌های بتا، افزایش مقاومت به انسولین یا عوامل دیگری مانند عفونت، تغییر وزن و مصرف بعضی داروها رخ دهد.
اگر داروی قبلی دیگر اثر کافی ندارد، پزشک باید علت را بررسی کند و در صورت نیاز برنامه درمانی را تغییر دهد.
داروهای دیابت را به دلیل نگرانی از تبدیل نوع بیماری خودسرانه قطع نکنید. قطع درمان ممکن است باعث افزایش خطرناک قند خون شود.
تشخیص اولیه دیابت نوع ۲ در بسیاری از افراد درست است و صرفاً به دلیل نیاز به انسولین یا بالا رفتن قند خون نباید آن را زیر سؤال برد. بااین‌حال، در بعضی شرایط بررسی مجدد نوع دیابت منطقی است.
شرایطی که ممکن است بررسی مجدد را ضروری کنند
شروع سریع و غیرمعمول بیماری: اگر علائم در مدت کوتاهی ظاهر شده‌اند و با افزایش شدید قند خون همراه هستند، ممکن است بررسی بیشتری لازم باشد.
کاهش وزن ناخواسته: کاهش وزن قابل‌توجه بدون تلاش برای لاغری، به‌خصوص همراه با تشنگی و ادرار مکرر، باید بررسی شود.
نیاز زودهنگام به انسولین: اگر فرد مدت کوتاهی پس از تشخیص به انسولین نیاز پیدا کند، پزشک ممکن است در کنار سایر علت‌ها احتمال دیابت خودایمنی را نیز ارزیابی کند.
وجود شواهد خودایمنی: در صورت وجود سابقه بیماری‌های خودایمنی یا یافته‌های بالینی مشکوک، آزمایش آنتی‌بادی‌ها ممکن است مفید باشد.
کاهش قابل‌توجه تولید انسولین: نتیجه C-peptide، اگر در شرایط مناسب اندازه‌گیری و تفسیر شود، ممکن است به ارزیابی نوع دیابت کمک کند.
ناسازگاری میان تشخیص و روند بیماری: اگر الگوی علائم و آزمایش‌ها با تشخیص اولیه همخوانی نداشته باشد، پزشک ممکن است احتمال LADA، دیابت نوع ۱ یا سایر انواع دیابت را بررسی کند.
می‌توانید نگرانی خود را مطرح کنید و بپرسید آیا با توجه به سابقه بیماری، بررسی C-peptide یا آنتی‌بادی‌های دیابت خودایمنی ضرورت دارد یا خیر.بااین‌حال، انجام این آزمایش‌ها برای همه بیماران ضروری نیست. انتخاب آن‌ها به شرایط فرد بستگی دارد.
خیر. اگر درباره نوع دیابت تردید وجود دارد، درمان و پیگیری نباید خودسرانه متوقف شوند. در شرایطی که احتمال کمبود شدید انسولین مطرح است، تأخیر در درمان می‌تواند خطرناک باشد.
پزشک می‌تواند هم‌زمان با بررسی‌های تشخیصی، درمان مناسب را ادامه دهد یا در صورت لزوم تغییر دهد.
باورهای نادرست درباره دیابت می‌توانند موجب نگرانی، تأخیر در درمان یا تغییر خودسرانه داروها شوند. در ادامه، چند تصور رایج را بررسی می‌کنیم.
باور اول: هر فرد مبتلا به دیابت نوع ۲ که انسولین تزریق می‌کند، به دیابت نوع ۱ مبتلا شده است.
واقعیت: انسولین در درمان دیابت نوع ۲ نیز کاربرد دارد. نیاز به آن به‌تنهایی نوع دیابت را تغییر نمی‌دهد.
باور دوم: دیابت نوع ۲ همیشه به دیابت نوع ۱ تبدیل می‌شود.
واقعیت: این دو نوع دیابت سازوکارهای متفاوتی دارند. دیابت نوع ۲ ممکن است در طول زمان به درمان بیشتری نیاز داشته باشد، اما به دیابت نوع ۱ تبدیل نمی‌شود.
باور سوم: مصرف قرص‌های دیابت باعث تخریب پانکراس و تبدیل بیماری می‌شود.
واقعیت: داروهای دیابت سازوکارهای متفاوتی دارند و مصرف آن‌ها باعث تبدیل دیابت نوع ۲ به نوع ۱ نمی‌شود. اگر کنترل قند خون دشوارتر شده است، باید علت آن بررسی شود.
باور چهارم: اگر قند خون بالا برود، یعنی انسولین بدن کاملاً از بین رفته است.
واقعیت: قند خون بالا ممکن است به دلیل مقاومت به انسولین، کاهش ترشح انسولین یا ترکیبی از عوامل مختلف ایجاد شود. از روی عدد قند خون نمی‌توان میزان تولید انسولین را به‌طور دقیق تعیین کرد.
باور پنجم: افراد لاغر نمی‌توانند دیابت نوع ۲ داشته باشند.
واقعیت: دیابت نوع ۲ در افراد دارای وزن طبیعی نیز رخ می‌دهد. وزن فقط یکی از عوامل مؤثر در ارزیابی خطر است.
باور ششم: دیابت نوع ۱ فقط در کودکان دیده می‌شود.
واقعیت: دیابت نوع ۱ ممکن است در هر سنی، از جمله بزرگسالی و سالمندی، شروع شود.
باور هفتم: اگر قند خون کنترل شود، می‌توان انسولین را قطع کرد.
واقعیت: کنترل قند خون ممکن است نتیجه اثر انسولین باشد. قطع آن بدون ارزیابی پزشکی می‌تواند باعث افزایش خطرناک قند خون شود.
باور هشتم: اگر دیابت نوع ۲ به انسولین نیاز پیدا کند، یعنی بیمار در کنترل بیماری کوتاهی کرده است.
واقعیت: کاهش تدریجی عملکرد سلول‌های بتا و عوامل زیستی مختلف ممکن است باعث افزایش نیاز به درمان شوند. نیاز به انسولین لزوماً نتیجه کوتاهی بیمار نیست.
پاسخ روشن است: دیابت نوع ۲ به دیابت نوع ۱ تبدیل نمی‌شود؛ اما ممکن است در طول زمان، میزان تولید انسولین کاهش یابد و نیازهای درمانی بیمار تغییر کنند.در دیابت نوع ۲، مقاومت به انسولین و کاهش تدریجی عملکرد سلول‌های بتا می‌توانند باعث شوند که درمان‌های قبلی دیگر برای کنترل قند خون کافی نباشند. در چنین شرایطی، ممکن است پزشک داروهای بیمار را تغییر دهد یا انسولین را به برنامه درمانی اضافه کند.
اگر قند خون شما افزایش یافته، داروهای قبلی اثر کمتری دارند یا به‌تازگی به انسولین نیاز پیدا کرده‌اید، بهتر است به‌جای قطع خودسرانه دارو یا نگرانی درباره تغییر نوع بیماری، علت این وضعیت را با پزشک بررسی کنید.همچنین، کاهش وزن ناخواسته، تشنگی شدید، ادرار مکرر و افزایش سریع قند خون را نباید نادیده گرفت. اگر این علائم با استفراغ، درد شکم، تنفس سریع یا عمیق و گیجی همراه باشند، مراجعه فوری به اورژانس ضروری است.
برای ثبت نظر، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
